Read Φόνος 5 αστέρων by Έλενα Ακρίτα Online

-5-

Δεκέμβριος 2004. Δέκα χρόνια πριν… Ένα μικρό κοριτσάκι ξεφεύγει από την προσοχή των γονιών του και πνίγεται στη λίμνη Στυμφαλία. Μερικά μέτρα πιο πέρα μια άγνωστη φιγούρα το παρατηρεί μέχρι το τέλος. Δεκέμβριος 2014. Δέκα χρόνια μετά…Κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, ο μεγιστάνας του τουρισμού Γιάννος Ασλάνογλου οργανώνει ένα μεγαλειώδες οικογενειακό δείπνο στην έπαυλή του στη ΦιΔεκέμβριος 2004. Δέκα χρόνια πριν… Ένα μικρό κοριτσάκι ξεφεύγει από την προσοχή των γονιών του και πνίγεται στη λίμνη Στυμφαλία. Μερικά μέτρα πιο πέρα μια άγνωστη φιγούρα το παρατηρεί μέχρι το τέλος. Δεκέμβριος 2014. Δέκα χρόνια μετά…Κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, ο μεγιστάνας του τουρισμού Γιάννος Ασλάνογλου οργανώνει ένα μεγαλειώδες οικογενειακό δείπνο στην έπαυλή του στη Φιλοθέη. Φέτος, ακριβώς τα μεσάνυχτα, βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιό του με την πόρτα κλειδωμένη από μέσα. Λόγοι υγείας; Ατύχημα; Φόνος;«ΦΟΝΟΣ 5 ΑΣΤΕΡΩΝ» ουρλιάζουν πανευτυχή τα πρωτοσέλιδα: O φόνος «πουλάει». Και σε έναν ιδιοκτήτη αλυσίδας ξενοδοχείων 5 αστέρων, μόνο ένας φόνος 5 αστέρων αρμόζει.Η κόρη του μαζί με τη φίλη της δημοσιογράφο ξεκινούν μια αγωνιώδη έρευνα που θα τις βυθίσει στα πιο σκοτεινά στρώματα της «καλής» κοινωνίας. Από τη Βοστόνη στο Λονδίνο και από το Λονδίνο στην Αθήνα, οι δρόμοι της νύχτας θα τις οδηγήσουν σε μυστικά και ψέματα. Σε κληρονομιές, εκβιασμούς και κρυμμένα πάθη. Σε θαμμένες αλήθειες κι ερωτικά σκάνδαλα. Όλα μαζί συνθέτουν ένα σκοτεινό μείγμα μέσα σε μια κλεψύδρα που αδειάζει. Και αδειάζει γρήγορα. Γιατί στην πραγματικότητα απομένουν μόνο 24 ώρες μέχρι ο δολοφόνος να ξαναχτυπήσει....

Title : Φόνος 5 αστέρων
Author :
Rating :
ISBN : 9789603649588
Format Type : Paperback
Number of Pages : 432 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Φόνος 5 αστέρων Reviews

  • Nikoleta
    2019-07-09 01:49

    Απολαυστική και δροσερή η αφήγηση και εξίσου απολαυστικό το χιούμορ στο βιβλίο της κ. Ακρίτα. Η πλοκή αρκετά πολύπλοκη και έξυπνη , ακριβώς όπως πρέπει να είναι μια ιστορία crime- μυστήριου που σέβεται τον εαυτό της. Το τέλος πρωτότυπο (τον ένοχο εγώ πάντως δεν κατάφερα να τον μαντέψω). Μου άρεσε πολύ.

  • Eirini Proikaki
    2019-06-29 03:58

    Δεν ξέρω τι να πω γι'αυτο το βιβλίο.Η Ελενα Ακρίτα μου είναι συμπαθής,την παρακολουθώ,διαβάζω άρθρα της,την ακολουθώ στο fb και σκέφτηκα οτι το νέο της βιβλίο θα έχει ένα ενδιαφέρον.Επεσα έξω.Δεν μου άρεσε.Είναι ένα βιβλίο γραμμένο στο ύφος που έχουν τα άρθρα της,τα στάτους της,οι συνεντεύξεις της.Χιουμοριστικό,καυστικό και ειρωνικό αλλά για κάποιο λόγο σε ένα τέτοιο βιβλίο ,για μένα τουλάχιστον,ήταν και ενοχλητικό.Φράσεις του συρμού όπως "θεούλης","έλα μου","να τα λέμε κι αυτά" κ.α. που επαναλαμβάνονται συχνά απο την αφήγηση αλλά και απο τους ήρωες(όσους μιλάνε δηλαδή ,γιατί οι περισσότεροι είναι μάλλον διακοσμητικοί),στερεοτυπικές καταστάσεις,προβλέψιμο σενάριο και ένα φινάλε που μοιάζει εντελώς γελοίο,είναι κάποια απο τα πράγματα που με χάλασαν.Δείχνει να έχει γραφτεί περισσότερο για να σατυρίσει τους "πλούσιους" ,που στο βιβλίο είναι όλοι ηλιθιοι ή άχρηστοι ή τέρατα ή γαϊδούρια(ένας νορμάλ δεν υπάρχει) παρά ως αστυνομικό.Μέχρι τη μέση είναι εντελώς αδιάφορο,μετά αρχίζει να έχει ένα ενδιαφέρον αλλά σε γενικές γραμμές είναι απο μέτριο εως αστείο(με την κακή έννοια).

  • Johnny(My Realm Of Books)
    2019-07-01 04:46

    Eνα πολυ ευχαριστο αναγνωσμα. Το διαβασα μεσα σε μολις μια μερα . Πολλη καλη γραφη και τοπανεξυπνο καυστικο χιουμορ της Ελενας Ακριτα κυριαρχουν στο βιβλιο! Διαβαζεται πολυ ευκολα και θεωρω οτι δεν εχει τιποτα να ζηλεψει απο πολυδιαφημισμενους ξενους συγγραφεις . Το μονο που δεν μου αρεσε πληρως ηταν το τελος! Ηταν αρκετα βιαστικα δοσμενο και δεν με καλυψε πληρως. Παντως ειναι ενα πολυ καλογραμμενο βιβλιο που αξιζει να το διαβασετε!

  • Λίνα Θωμάρεη
    2019-06-25 01:10

    Readathon 2017 13/26 Ένα βιβλίο με αριθμό στον Τίτλο...Ο φόνος 5 αστέρων είναι ένα βιβλίο που δεν του λείπει τίποτα. Έχει κίνητρο, έχει αγωνία, έχει φόνο, έχει ζήλια και έχει ακόμα περισσότερα όπως πχ την απίστευτη γραφή της Έλενας Ακρίτα με το καυστικό χιούμορ και τις φοβερές ατάκες της.Υπέροχο αν και γω θα του δώσω 4 αστέρια μόνο και μόνο επειδή σε κάποια σημεία ένιωθα την Κα Ακρίτα εντονότερα από ότι θα ήθελα, από ότι τους χαρακτήρες του βιβλίου....

  • Margaret
    2019-07-10 03:10

    Πεντε αστερακια αβλεπί. Διοτι ειναι καλογραμμενο, εχει σασπενς,αξιοπρεπη πλοκη ,και το σημα κατατεθεν της Ακριτα , ειναι γραμμενο με μπολικο ελληνικο χιουμορ.Διαβαζεται νερακι και η λυση ειναι ικανοποιητικη. Ισως καποιοι να πουν οτι ειναι προβλεψιμη η και προφανης για τους φαν των αστυνομικων μυστηριων , παντως δεν εχει τιποτα να ζηλεψει απο αντιστοιχα ξενα υπερεκτιμημενα μυστηρια και το κυριωτερο περνας πολυ ωραια διαβαζοντας το.

  • Athena
    2019-06-22 04:10

    Η Έλενα Ακρίτα είναι αδιαμφισβήτητα μια εξαιρετική συγγραφέας και αρθρογράφος. Απ' όσο γνωρίζω αυτή είναι η πρώτη της συγγραφική απόπειρα που αφορά την αστυνομική λογοτεχνία. Γενικά, η ανάγνωση του μυθιστορήματος ήταν μια ευχάριστη διαδικασία. Ο ωραίος λόγος αλλά και το χιούμορ της Έλενας Ακρίτα είναι από τα προτερήματα αυτού του βιβλίου. Επίσης, μου άρεσε ο τρόπος που σχολίαζε την κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας. Βέβαια, εξετάζοντας το σαν αστυνομικό μυθιστόρημα, μου φάνηκε ότι έλειπε απ' αυτό η ατμόσφαιρα. Μου φάνηκε σαν να διάβαζα κάποιου άλλου είδους μυθιστόρημα, για παράδειγμα δράμα. Επίσης, και η πλοκή του μου φάνηκε αναμενόμενη. Δεν μπορώ να πω ότι ο δολοφόνος δεν μου είχε περάσει από το μυαλό. Πέρα από αυτα τα "πλην" θεωρώ ότι είναι ένα μυθιστόρημα που σου εξάπτει το ενδιαφέρον και διαβάζεται αρκετά εύκολα.

  • Anastasia
    2019-07-07 08:12

    4,5 αστέρια!.....Πώς φαντάζεστε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα;Φόνοι που είναι μπλεγμένο κουβάρι,πλοκή γρήγορη,δράση καταιγιστική,ατάκες έξυπνες,περιβάλλον κοσμοπολίτικο,γκρίζο κρύο τοπίο,ήρωες ζεστοί,αλλά και πολύ ύποπτοι;...Αν σας δελεάζει η εικόνα,αυτό είναι το βιβλίο σας!...θα το διαβάσετε απνευστί,χωρίς ανάσα,λέμε,κολλημένοι στον καναπέ,όπου ενίοτε θα χαμογελάτε με τις ατάκες της συγγραφέως...και θα γυρνάτε τις σελίδες πετώντας ,γυρίζοντας στα γρανάζια του μυαλού,μια το ένα μιά το άλλο, για να συναντήσετε τελικά...α,όχι,αυτό να δούμε, θα το βρείτε!!??Μην το προσπεράσετε αυτό το βιβλίο,να το διαβάσετε οπωσδήποτε,κι αν τύχει να είναι νύχτα με καταιγίδα,ακόμη καλύτερα!!

  • Γιώτα Παπαδημακοπούλου
    2019-06-23 04:04

    Η κυρία Έλενα Ακρίτα είναι ένας άνθρωπος που δεν χρειάζεται συστάσεις. Ούτε η ίδια ως προσωπικότητα, αλλά ούτε και η πένα της που χαρακτηρίζεται από ένα ιδιαίτερο, καυστικό χιούμορ και από έναν κυνισμό που προσωπικά λατρεύω. Η αλήθεια είναι πως παρακολουθώ στενά την κυρία Ακρίτα. Διαβάζω όλα της τα άρθρα, θεωρώ εξαιρετικές τις τοποθετήσεις της πάνω στα διάφορα θέματα με τα οποία καταπιάνεται κατά καιρούς, ενώ θαυμάζω τον τρόπο σκέψης της και το πως αναλύει γεγονότα και καταστάσεις, αποδομώντας τα ουσιαστικά για να πάρουν μία νέα διάσταση μέσα από τα κείμενά της. Ως εκ τούτου, θα ήταν αδύνατον να μην σπεύσω να αποκτήσω το πρώτο της αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο κυκλοφόρησε στη δύση του 2015 από τις εκδόσεις Διόπτρα οι οποίες με τη σειρά τους -να τους το αναγνωρίσουμε αυτό- το στήριξαν εξαιρετικά καλά, στα πλαίσια του marketing και όχι μόνο.17 Δεκεμβρίου 2014 και όπως κάθε χρόνο την ίδια μέρα, ο πάμπλουτος επιχειρηματίας Γιάννος Ασλάνογλου έχει οργανώσει ένα μεγαλειώδες οικογενειακό δείπνο στην έπαυλή του. Όλα φαίνονται να κυλάνε ομαλά, μέχρι τη στιγμή τουλάχιστον που έρχονται μεσάνυχτα και ο Ασλάνογλου βρίσκεται νεκρός στο γραφείο του κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Άραγε, ο θάνατός του οφείλεται σε φυσιολογικά αίτια, ή πρόκειται για δολοφονία; Την επόμενη κιόλας μέρα τα Μέσα οργιάζουν και η υπόθεση παίρνει μεγάλες διαστάσεις, την ίδια ώρα που η κόρη του επιχειρηματία, Σόνια, μαζί με την καλύτερή της φίλη που είναι δημοσιογράφος, προσπαθούν να ανακαλύψουν την αλήθεια πίσω από το τραγικό συμβάν. Σκοτεινά μυστικά και ψέματα αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια, ενώ η υποψία πως ο θάνατος του επιχειρηματία σχετίζεται με έναν άλλο θάνατο που συνέβη δέκα χρόνια νωρίτερα, την ίδια ακριβώς ημέρα, έρχεται να δώσει άλλη διάσταση στα γεγονότα.Το ότι η κυρία Ακρίτα είναι μια εξαιρετικά ευφυής και εύστροφη γυναίκα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Όπως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το ότι γνωρίζει πολύ καλά πως να χειρίζεται την ελληνική γλώσσα, που συνδυασμένη με το χιούμορ και τον ρεαλισμό που την διακρίνει, προσφέρει κείμενα που χαίρεται κανείς να διαβάζει. Ένα τέτοιο κείμενο είναι και ο "Φόνος 5 αστέρων", που από τις πρώτες κιόλας σελίδες σε παρασύρει και σε καθηλώνει, και που με την αμεσότητά του σου περνάει όλα αυτά που θέλει χωρίς να σε κουράζει, αποφεύγοντας κάθε είδους περιττή φλυαρία, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως στερείται της απαραίτητης περιγραφικότητας ή παραστατικότητας. Η πλοκή είναι ιδιαίτερα καλοδουλεμένη, τα κομμάτια του μυστηρίου έρχονται να μπουν σταδιακά στη θέση τους και η κάθε αλήθεια πίσω από τα μικρά ή μεγάλα γεγονότα της ιστορίας, έρχεται να αποκαλυφθεί όταν είναι η ώρα της για να οδηγήσει τελικά στην μεγάλη αποκάλυψη και τη λύση του μυστηρίου.Ωστόσο, οφείλουμε να αναφέρουμε πως ο "Φόνος 5 αστέρων" δεν είναι ένα κλασσικό αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά περισσότερο μια σπουδή πάνω στην ανθρώπινη ψυχολογία, καθώς και μια γροθιά στα κοινωνικά πρότυπα και κατεστημένα που επηρεάζουν ανθρώπους, δημιουργούν ταυτότητες και αλλοιώνουν συνειδήσεις. Περισσότερο από την πλοκή, αυτό που μπορεί να εκτιμήσει ο αναγνώστης στο μυθιστόρημα αυτό, είναι τα ψυχογραφήματα των ηρώων, και η εμβάθυνση στον εσωτερικό τους κόσμο, έτσι ώστε να έχουμε μια ανάλυση του τι σκέφτονται και του τι αισθάνονται. Παράλληλα, με τον τρόπο αυτό, έχουμε ανάλυση των κινήτρων τους, καθώς είναι ξεκάθαρο πως την συγγραφέα δεν την απασχολούν μόνο οι πράξεις και τα αποτελέσματα αυτών, αλλά οι αιτίες που οδήγησαν σε κινήσεις που είχαν συγκεκριμένα αποτελέσματα.Η μοναδική μου ένσταση όσον αφορά το βιβλίο, έχει να κάνει με το τέλος που μου φάνηκε κάπως βεβιασμένο. Από την άλλη, ίσως απλά να ήθελα λίγο παραπάνω. Όπως και να 'χει, όμως, δεν μπορώ να μην εκτιμήσω την πρώτη μυθιστορηματική απόπειρα της κυρίας Ακρίτας, η οποία εμπεριέχει όλα τα στοιχεία της ταυτότητάς της, και την μοναδική της σφραγίδα που το καθιστά ξεχωριστό στο σύνολό του. Γραφή ζωντανή, ρεαλιστική, άμεση. Ένα πέπλο μυστηρίου και ένα αίσθημα αγωνίας που σε τυλίγει από την αρχή κιόλας της ανάγνωσης. Και, κυρίως, μια κοινωνικοπολιτική ανάλυση και μια κατάδυση στα άδυτα της ανθρώπινες ψυχοσύνθεσης και όλα αυτά, μέσα από ένα κυνικό, καυστικό κωμικό πλαίσιο, που σε καμία περίπτωση δεν ευτελίζει το κείμενο αλλά αντίθετα, το κάνει αυτό που είναι. Ξεχωριστό και ιδιαίτερο.

  • Evangelia
    2019-06-21 00:54

    Έχει μία βδομάδα που το τελείωσα και βρήκα λίγο χρόνο να το σχολιάσω. Όποιος γνωρίζει την Έλενα Ακρίτα και το ύφος της, θα του αρέσει πολύ. Είχε αρκετή δόση δική της μέσα. Λοιπόν, σε γενικές γραμμές, το βιβλίο ήταν μια πολύ καλή προσπάθεια και μου άρεσε. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από πολλά άλλα ευρωπαϊκά -και μη. Είχε καλή και περίπλοκη υπόθεση και ζωντανούς χαρακτήρες, καλοφτιαγμένους. Διαδραματίζεται στην εποχή μας και αυτό το κάνει αρκετά οικείο στον/στην αναγνώστη/τρια. Με λίγα λόγια είναι αρκετά δουλεμένο, δεν υπάρχουν κενά στην υπόθεση, το τέλος δεν είναι αναμενόμενο αλλά αν το καλοσκεφτείς μπορείς να βρεις τον/την ένοχο/η. Ωστόσο, τα κίνητρα για τους φόνους δε με κάλυψαν και δε με κάλυψε γενικά το τέλος, ο τρόπος παρουσίασής του. Δε μου αρέσει στα βιβλία να δίνεται το τέλος με τέτοιον τρόπο, επειδή απλώς πρέπει να το δώσει. Θα μου άρεσε να γίνει πιο φυσικά κι όχι τόσο στημένα και βεβιασμένα (δε λέω παραπάνω για να μην κάνω σπόιλερ). Παρ' όλα αυτά, ήταν ένα αρκετά καλό ανάγνωσμα και το ευχαριστήθηκα καθ΄όλη τη διάρκεια. Διαβάζεται πολύ εύκολα, απλώς εγώ το έπιασα σε περίεργη περίοδο, διαφορετικά ακόμη κι οι αργοί/ες αναγνώστες/τριες, σε 3 με 5 μέρες θα το έχουν τελειώσει. 3,5 αστέρια

  • Koula
    2019-07-16 03:01

    Ο φόνος 5 αστέρων είναι ένα ευκολοδιάβαστο και γρήγορο βιβλίο γραμμένο από μια δημοσιογράφο αγαπητή σε πολλούς.Η Έλενα Ακρίτα με τις πιπεράτες ατάκες της, το χιούμορ της και την αγωνία, χτίζει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με κοινωνικές προεκτάσεις.Τον δολοφόνο τον υποψιάστηκα αρκετά νωρίς και όταν αυτό επαληθεύτηκε απογοητεύτηκα.Εύκολο για άλλους, προβλέψιμο και ίσως με πολλά κλισέ. Προχωράει όμως και διαβάζεται απνευστί.Δεν μετάνιωσα για το χρόνο που του διέθεσα, πέρασα όμορφα και ήταν ότι χρειαζόταν για ανάπαυλα ανάμεσα σε δυνατά ή δύσκολα αναγνώσματα.Καλές αναγνώσεις!

  • Πάνος Τουρλής
    2019-07-08 00:11

    Παραδέχομαι ότι έχω πολλά αδιάβαστα από τις εκδόσεις Διόπτρα και αγωνίζομαι να κατέβει η στοίβα ΟΛΩΝ αυτών των σιωπηλών φίλων εν γένει, όμως όταν έμαθα ότι η κυρία Ακρίτα θα κυκλοφορήσει αστυνομικό μυθιστόρημα δεν αντιστάθηκα καθόλου. Πήρα το βιβλίο και το ξεκίνησα. Μεγάλο λάθος: ήταν νύχτα και η επόμενη ήταν εργάσιμη μέρα. Εξαφανίστηκα για σχεδόν δώδεκα ώρες, αδιαφορώντας για τους ερευνητές στη βιβλιοθήκη που δουλεύω, για το άδειο μου στομάχι, για τους γονείς που ψάχναν στον τηλεφωνικό κατάλογο στο γράμμα Ξ (Ξεματιάστρες). Γι’ αυτό λοιπόν, θερμή παράκληση ΜΗΝ ξεκινήσετε το μυθιστόρημα καθημερινή (εκτός κι αν πήρατε άδεια), Σαββατοκύριακο (εκτός κι αν παρκάρατε τα παιδιά στα πεθερικά), σε ταξίδι (εκτός κι αν πηγαίνετε με γάιδαρο) ή ακόμη χειρότερα τη νύχτα. Είχα χάσει τον ύπνο μου, δύο στάσεις λεωφορείου και κάτι γραμμάρια από την αφαγία, όπως προείπα. Το βράδυ της 17ης Δεκεμβρίου 2014 ο πάμπλουτος επιχειρηματίας Γιάννος Ασλάνογλου βρίσκεται νεκρός και οι ενδείξεις δείχνουν έμφραγμα του μυοκαρδίου. Είναι αλήθεια όμως έτσι ή πρόκειται για ένα ύπουλο δηλητήριο που έκοβε τσάρκες στον οργανισμό του; Τι αντίκτυπο θα έχει αυτό στην αυτοκρατορία του τουρισμού που ο ίδιος έχτισε; Ποιος τον σκότωσε; Γιατί τώρα, δέκα ακριβώς χρόνια μετά τον θάνατο της μικρότερής του κόρης που πνίγηκε στη Στυμφαλία;«Αμέσως μετά, μια κούπα με ζεστό καφέ, σαν για να τους κάνει παρέα, σκάει σαν κύμα στο χαλί. Λεκές! Ορισμένοι θα έβλεπαν τη σκηνή με φρίκη και αποτροπιασμό, πρωτίστως η κυρία Μοιραράκη. Το χαλί Ταμπρίζ μπροστά από το κρεβάτι ήταν υφασμένο στο Ιράν από ταπητουργό, που οι πρόγονοί του για είκοσι γενιές έπλεκαν χαλιά με την αξεπέραστη υπομονή της Ανατολής...Κάποιος που γνώριζε τα φαρσί θα μπορούσε να διαβάσει τους όμορφους στίχους του αρχαίου Πέρση ποιητή Χαβέζ...Φυσικά κάποιος χέστηκε για τους στίχους του Χαβέζ, μπροστά στον λεκέ σε χαλί 27.000 ευρώ» (σελ. 15-16). Όταν ξεκινάει έτσι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, δεν μπορείς να αντισταθείς και να μην κλείσεις ό,τι σε ενοχλεί σε οποιοδήποτε κελάρι υπάρχει κοντά σου. Η καυστική ματιά της Έλενας Ακρίτα παντρεύτηκε το διεισδυτικό βλέμμα της Αγκάθα Κρίστι κι έτσι γεννήθηκε ο Φόνος πέντε αστέρων! Ένα υπέροχο κείμενο, με λίγους πρωταγωνιστές, χωρίς περιττές σκέψεις και χωρίς σκηνές που γράφτηκαν για να γεμίσουν οι σελίδες, με κλιμακωτή αγωνία και φυσικά ανατροπές. Η συγγραφέας διάλεξε με μαεστρία τους χαρακτήρες της, ανθρώπους που ζουν στη Φιλοθέη, ανθρωπάκια που γεμίζουν τα καταγώγια του Μεταξουργείου. Αληθινοί, υπαρκτοί, γνώριμοι, όχι όμως και διάφανοι, γιατί κάποιος από αυτούς έκανε έναν φόνο. Την εξιχνίαση αναλαμβάνει να κάνει η δημοσιογράφος Ελσινόρη-Παρασκευή Χατζή, παιδική φίλη της Σόνιας Ασλάνογλου, κόρης του θύματος: «Τη λένε Ελσινόρη Χατζή. Μη σου τύχει. Ο κύριος Κώστας και η κυρία Νατάσα, οι γονείς της, τη συνέλαβαν στο ταξίδι του μέλιτος στα σκανδιναβικά φιόρδ. Την τρίτη ημέρα συγκεκριμένα, σε ένα μικρό στενό πέρασμα, όπου μια λωρίδα νερού χωρίζει τη Δανία από τη Σουηδία, επισκέφτηκαν το κάστρο της Ελσινόρης» (σελ. 22). Η Ελσινόρη (Νόρα) και η Σόνια μεγάλωσαν μαζί και έγιναν αυτοκόλλητες, ακριβώς όπως οι πατεράδες τους, ο Θεός σχωρέστον πια Γιάννος Ασλάνογλου και ο Κώστας Χατζής, εκπεπτωκός βιοτέχνης ενδυμάτων. Την κυρία Έλενα Ακρίτα την παρακολουθώ αρκετό καιρό, από το αγαπημένο μου «Εις θάνατον» μέχρι το ατμοσφαιρικό «Με θέα στο πέλαγο». Με διακεκριμένη ανάμειξη και σε καθημερινές σειρές που προσφέρουν πολλά περισσότερα στον τηλεθεατή από τις σημερινές, με υπέροχη γλαφυρή πένα και διορατικότητα στα χρονογραφήματά της, η κυρία Ακρίτα είναι ο Τσιφόρος της εποχής μας. Κι όμως, δεν παύει να μας εκπλήσσει, γιατί αυτό το μυαλό που έχει, άνετα μπορεί να γραφτεί για επίδομα πολυτέκνων, αφού γεννάει συνέχεια! Όταν έμαθα λοιπόν ότι γράφει αστυνομικό μυθιστόρημα, είπα ότι το έχει. Και δε με διέψευσε! Χωρίς να το κάνει ελαφρολαϊκό, χωρίς να το βαραίνει με πολύπλοκες καταστάσεις και πολλά ονόματα, έγραψε ένα συναρπαστικό κείμενο που θα ικανοποιήσει κάθε αναγνώστη. Η ένταση και η αγωνία κλιμακώνονται από σελίδα σε σελίδα. Μαζί με την Ελσινόρη (μη σου τύχει) παρακολουθούμε τα πρόσωπα της οικογένειας Ασλάνογλου, το υπηρετικό προσωπικό, τον δικηγόρο της οικογένειας και άλλους. Η αφήγηση εναλλάσσεται από πρωτοπρόσωπη σε τριτοπρόσωπη, χωρίς όμως να κουράζει ή να προκαλεί δυσυφορία. Ο Γιάννος Ασλάνογλου είχε παντρευτεί δύο φορές, την Αμερικάνα Τζέσικα, με την οποία απέκτησε τη Σόνια και τον Νίκο (μάνα και γιος έμειναν μόνιμα στην Αμερική μετά το διαζύγιο) και τη Λίλιαν, με την οποία απέκτησαν τον Δημητράκη και το κοριτσάκι που χάθηκε δέκα χρόνια πριν, στη Στυμφαλία. Αγαπημένοι μου χαρακτήρες: η μητριά και καπάτσα Λίλιαν (Ευαγγελία), που φοράει παπούτσια Μανόλο Μπλάνκο και λατρεύει την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων που διοργάνωσε ο Δημήτρης Παπανικολάου, και ο ομοφυλόφιλος Νικ, μόνο και μόνο επειδή συνέχεια ακούμε γι’ αυτόν, όμως δεν τον βλέπουμε ποτέ να βγαίνει στο προσκήνιο! Είναι τόσο καταλυτική η παρουσία του παρ’ όλ’ αυτά που τον λάτρεψα ως επιλογή, είναι ο λεγόμενος αφανής ήρωας. Το μυθιστόρημα το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Δεν το έγραψε η συγγραφέας εκμεταλλευόμενη το όνομά της ώστε να κοροϊδέψει τον αναγνώστη (Είμαι η Ακρίτα, δε χρειάζεται να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου, πάρτε κι ένα αστυνομικό και δοξάστε με κι άλλο)! Όχι! Είναι ένα δουλεμένο, καλογραμμένο, καλοκουρδισμένο κείμενο, πιστό στον στόχο του και τον σκοπό του, ενορχηστρωμένο από επαγγελματία άνθρωπο του λόγου και δε μένει παρά να το ξεκινήσετε! Κι όσο οι σελίδες λιγοστεύουν σαν τα πέταλα του τριανταφύλλου «Πολικός Αστέρας» που μαραίνεται, τόσο θα κρατάτε και περισσότερο την αναπνοή σας!Χαρακτηριστικά αποσπάσματα: «Το μόνο που σκέφτηκε ο πατέρας μου για να αντιμετωπίσει τη θυελλώδη κατάσταση ήταν να με στείλει σε έναν ακόμα παιδοψυχίατρο, που ό,τι δεν καταλάβαινε από πόνο και μοναξιά, το βάφτιζε «διαταραχή»...Η εξειδίκευσή του ήταν να αποκοιμίζει τις έτσι κι αλλιώς νυσταλέες συνειδήσεις των γονέων βορείων προαστίων: δεν φταίνει αυτοί, αλίμονο. Η διαταραχή φταίει» (σελ. 75). «Ένα από τα πράγματα που είχε μάθει στο ρεπορτάζ η Ελσινόρη ήταν ότι, αν ακολουθήσεις τα ίχνη σε ένα έγκλημα, θα φτάσεις στον ένοχο. Αλλά ακολούθα τα χρήματα και τότε δεν ξέρεις μέχρι πού μπορείς να φτάσεις» (σελ. 208). «Ο Παπάζογλου δεν ήταν παρά μια ξεθωριασμένη σβούρα που στριφογύριζε γύρω από τον Γιάννο Ασλάνογλου. Αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος ύπαρξής του» (σελ. 217).

  • Emily
    2019-06-16 02:08

    Ένα πολύ καλό βιβλίο για το καλοκαίρι και την παραλία.Με ενδιαφέρουσα πλοκή και ανατρεπτικό τέλος.Η συγγραφέας είναι γνωστή σε όλους μας και οι περισσότεροι έχουμε διαβάσει χρονογραφήματα της, γελώντας και μονολογώντας "τί ωραία που τα λέει! αυτό ακριβώς σκεφτόμουν, ένιωσα, είπα, κλπ.". Οξυδερκής και καλλιεργημένη, φρόντισε να αξιοποιήσει (αναλώσει;) το ταλέντο της σε πολλά και διάφορα τολμήματα με επιτυχία.Διαβάζοντας το βιβλίο, μου ήρθε αρκετές φορές συνειρμικά, η ανάμνηση μιας παλιάς συνέντευξης του Τζέφρυ Ευγενίδη στην κρατική τηλεόραση. Αυτός ο κύριος έλεγε λοιπόν, ότι ως συγγραφέας, ξυπνάει το πρωί και κάθεται και γράφει, όπως πχ δουλεύει ένας υπάλληλος σούπερ μάρκετ για 8 ή 9 ή 12 ώρες. Διότι, εξηγούσε, είναι ένα επάγγελμα αυτό του συγγραφέα, πρέπει να στρωθείς έχοντας ήδη ένα υπόβαθρο, αποκτημένο από σπουδές, μαθήματα, παρατηρήσεις και διάβασμα. Γενικά, εκείνο που μου έμεινε ήταν ότι ένας συγγραφέας πρέπει να το ιδρώνει το παντελόνι του αν θέλει να λέγεται συγγραφέας και να έχει ένα βεληνεκές.Διαβάζοντας επίσης το βιβλίο και διαβάζοντας εκφράσεις όπως "να μου τα χώσεις, πόσο μαλακιστήρι παίζει να είσαι...", "αει σιχτίρ μαρή μαλάκω", "θα βλέπετε τον κώλο μας σε σέλφι", "χέστηκα τι σου είπε ο κωλογιατρός", "έλα, ίσιωνε, μαλάκα, είπε δυνατά στον εαυτό της" και μερικά άλλα, ομολογώ, ότι μου ήρθε στο μυαλό μια άλλη εικόνα. Ήμουν στη λαϊκή και έβλεπα από πίσω μια λυγερή, χυμώδη κοπέλα με μακριά ξανθά μαλλιά, ένα όμορφο φόρεμα και ψηλοτάκουνα παπούτσια. Τη θαύμαζα, θαύμαζα τη λυγεράδα της αλλά προσπερνώντας την, γύρισα να δω το πρόσωπο και αντίκρυσα άναυδη μια γραία άνω των 65.Πολύ ωραία τα χρονογραφήματα αλλά το να γράψεις ένα βιβλίο είναι μια εντελώς άλλη υπόθεση.Λυπάμαι που έρχομαι (ακόμα μια φορά) σε αντίθεση με το σύμπαν αλλά δε μπορώ να μην πω αυτά που σκέφτηκα. Περίμενα κάτι περισσότερο. Ένα καλύτερα δουλεμένο βιβλίο και όχι μια (ακόμα) αρπαχτή. Δεν ταιριάζει σε αυτό το μυαλό και σε αυτήν την προσωπικότητα. Εκτός και αν είναι υπερεκτιμημένη, που δεν το νομίζω.

  • Jenny Ko
    2019-06-24 04:59

    Πολύ ωραιο αστυνομικό μυθιστόρημα! Χαρηκα πολύ που το διάβασα γιατί δεν εχει τα κλισε των περισσότερων ελληνικών μυθιστορημάτων, δεν καταλαβαινεις τον δολοφονο απο την αρχη...εχει σασπενς, γρηγορη πλοκη και τα γεγονοτα ειναι αληθοφανή και όχι σα να είναι βγαλμενα απο απογευματινή σαπουνοπερα. Δε το περιμενα και βγαζω το καπέλο στη συγγραφεα. Πολύ αξιοπρεπής δουλειά.

  • Maria
    2019-06-21 05:01

    Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα της Έλενας Ακρίτα, με τίτλο «Φόνος 5 Αστέρων».Η κυρία Ακρίτα είναι πολυγραφότατη, με εξαιρετική χρήση της γλώσσας και σπάνια κινηματική ρητορική. Ακόμα κι αν κάποιος δεν έχει διαβάσει ως τώρα κάποιο γραπτό της, μπορεί να καταλάβει, ακόμα κι από ένα απλό status της στο Facebook, τον άριστο τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τη γλώσσα, αλλά και τον πολιτικό λόγο που παράγουν οι λέξεις της. Εκ των πραγμάτων λοιπόν θεωρείται δεδομένο πως, όταν έχεις στα χέρια σου ένα δικό της κείμενο, θα διαβάσεις κάτι καλογραμμένο και άρτια δομημένο. Ωστόσο, οι λόγοι που θέλησα να διαβάσω αμέσως το νέο της μυθιστόρημα είναι κυρίως δύο και φέρουν τα ονόματα λατρεμένων μου ηρώων - του Τηλέμαχου Σταυρίδη και του Νεκτάριου Χριστοφόρου.Πρόκειται για τηλεοπτικούς χαρακτήρες –οι οποίοι ερμηνεύτηκαν με καθηλωτικό τρόπο– το λεπτοδουλεμένο ψυχογράφημα των οποίων με οδήγησε στο να τους αγαπήσω βαθιά και για πάντα, όπως και να είμαι πεπεισμένη για τον άριστο τρόπο με τον οποίο η κυρία Ακρίτα μπορεί να δημιουργήσει ένα επιτυχημένο αστυνομικό έργο.Η ιστορία ξεκινάει με τον θάνατο του Γιάννου Ασλάνογλου, την καταλυτική ημερομηνία της 17ης Δεκεμβρίου. Ο θάνατός του κινεί αλυσιδωτές αντιδράσεις σχετικά με το εάν επρόκειτο για φόνο ή ατύχημα, ποια ήταν τα κίνητρα, αλλά και η ταυτότητα του δολοφόνου ή των δολοφόνων. Η κόρη του, Σόνια, μαζί με την καλύτερή της φίλη καλούνται να εξιχνιάσουν τα μυστήρια της έπαυλης Ασλάνογλου, αλλά και το εάν ο τωρινός θάνατος σχετίζεται με έναν άλλον, που συνέβη την ίδια ημερομηνία, δέκα χρόνια νωρίτερα. Όποιος επιλέξει να διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο πρέπει να ξέρει πως δεν πρόκειται για ένα τυχαίο αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά για μια αληθινή σπουδή στην ανθρώπινη ψυχή και την τραγικότητα της ανθρωπότητας. Η ατμόσφαιρα που χτίζει η κυρία Ακρίτα –κινηματογραφική και ρεαλιστική ταυτόχρονα– φαίνεται από την πρώτη κιόλας σελίδα, όπως και η εμμονή της στις λεπτομέρειες, η οποία όχι μόνο δεν κουράζει τον αναγνώστη, αλλά του προσφέρει απλόχερα μια πληθώρα εικόνων, αισθήσεων και γνώσεων. Χωρίς περιττές φλυαρίες ή υπερβολές, η δημιουργός μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες για τη λύση του μυστηρίου, συνδυασμένες με το έξυπνο χιούμορ της και την εύστροφη γραφή της. Η πραγματική αξία όμως της συγκεκριμένης λογοτεχνικής δουλειάς, ο ουσιαστικός λόγος που θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως εξαιρετική, δε βρίσκεται μέσα στις σελίδες του βιβλίου, αλλά στις ψυχές των ηρώων που δημιούργησε με τις λέξεις της η συγγραφέας. Τα ψυχογραφήματά τους είναι τόσο καλοδουλεμένα και αληθινά, που δεν μπορείς παρά να τους ακολουθήσεις στις αποφάσεις και τις επιλογές τους.Είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα η επιλογή της κυρίας Ακρίτα να χρησιμοποιήσει εξωτερικές περιγραφές, ώστε να καταφέρει να οδηγήσει τον αναγνώστη στη βαθιά γνώση της εσωτερικότητας των χαρακτήρων, αλλά και την κατανόηση των κινήσεων και των κινήτρων τους. Ταυτόχρονα, υπάρχουν μικρές συγγραφικές πινελιές μέσα στο κείμενο, με τις οποίες η συγγραφέας μας προκαλεί -πάντα με άρρητο τρόπο- να εξετάσουμε με μια πιο κριτική ματιά τα κοινωνικά φαινόμενα γύρω μας, καθώς και τη γενικότερη κοινωνικοπολιτική κατάσταση.Εν κατακλείδι, μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως το βιβλίο «Φόνος 5 Αστέρων» είναι ένα από τα πιο καλογραμμένα και ουσιαστικά λογοτεχνικά έργα που έχω διαβάσει μέχρι σήμερα. Πάνω από όλα, ικανοποιήθηκε το φαντασιακό μου κομμάτι –μιλώντας καθαρά ως αναγνώστρια- καθώς αισθάνθηκα να ζω την κάθε του περιγραφή, την κάθε του στιγμή. Και ένιωσα, κατανόησα, συγχώρεσα. Η κυρία Ακρίτα φαίνεται να καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει μαύρο ή άσπρο, πως η μαγεία στη λογοτεχνία, όπως και στον άνθρωπο, βρίσκεται στο πολύχρωμο. Όπως οι εικόνες που η ίδια κατάφερε να μας μεταδώσει, με όπλο την εξαιρετική γραφή της.

  • Maria Stefanou
    2019-06-19 08:05

    Είναι απολύτως βέβαιο ότι όλοι γνωρίζουμε την Έλενα Ακρίτα και οπωσδήποτε, λίγο έως πολύ ξέρουμε τι να περιμένουμε από αυτή. Ενημερωτικά μόνο θα αναφέρω πως εκτός από τη δημοσιογραφική της ιδιότητα, έχει γράψει αρκετά σενάρια για την τηλεόραση και μάλιστα καθημερινών σειρών. Όπως φαίνεται έχει προτίμηση στα μυστικά, τους δολοφόνους και τις ιστορίες αστυνομικού περιεχομένου.Αυτού του είδους την ταυτότητα έχει και το βιβλίο της «Φόνος πέντε αστέρων». Πρόκειται για ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που η γραφή του είναι απόλυτα εναρμονισμένη με την εποχή, γεμάτο αβανταδόρικες ατάκες στους διαλόγους ενώ η αφήγηση ξεχειλίζει από άφθονο black χιούμορ.Γενικότερα το στήσιμο και η δομή του βιβλίου, μου θύμισαν πολύ τις περιπέτειες της παρέας της Φεγγαρόπετρας (τα μυστικά της Εδέμ), ή τη λαχτάρα του Στράτου για εκδίκηση (Βέρα στο δεξί).Με λίγα λόγια, όλα τα συστατικά ήταν ακριβώς τα ίδια και βρέθηκα σε γνώριμα μονοπάτια αφού έχω παρακολουθήσει τα περισσότερα σίριαλ που έχουν παιχτεί στην τηλεόραση με την υπογραφή της Έλενας Ακρίτα.Παρότι δεν καταφέρνω εύκολα να βρω τον δολοφόνο όταν διαβάζω αστυνομικά μυθιστορήματα, αυτή τη φορά εξ’ αρχής υπήρχαν αρκετά πράγματα που δεν μου κόλλαγαν – δεν μου ταίριαζαν και υποψιαζόμουν τους πάντες και τα πάντα. Καθώς προχωρούσε η ανάγνωση όλο και περισσότερο πλησίαζα και από τη μέση και μετά είχα καταλήξει σε δύο πρόσωπα αλλά σύντομα έμεινε μόνο ένα…!Το βιβλίο «Φόνος πέντε αστέρων» δεν είναι κάτι το πρωτοποριακό ή κάτι που θα σας κάνει να ανατριχιάσετε. Αν όμως σας αρέσουν τα κείμενα της Έλενας Ακρίτα, αν έχετε κι εσείς παρακολουθήσει τις σειρές της στην τηλεόραση τότε είναι μια πολύ καλή επιλογή.Σε κάθε περίπτωση κρατάει το ενδιαφέρον ζωντανό και θέλεις να συνεχίσεις για να λύσεις το «μυστήριο».

  • Nectar Terzian
    2019-07-16 00:03

    σε κάποια σημεία μου φάνηκε πως διάβαζα χρονογράφημα σε γυναικείο περιοδικό, με κακιούλες, μία "δήθεν μοντέρνα και σημερινή" γλώσσα και κάμποσες αγγλικούρες, σε κάποια άλλα παρατήρησα μία εμμονή στις αναφορές στο παρελθόν και σε "άχρηστες πληροφορίες" που επαναλαμβάνονταν χωρίς λόγο (η οδός, τα εκπαιδευτήρια), εξυπνακισμούς, παιχνίδια με τις λέξεις και παρομοιώσεις επιπέδου έκθεσης παιδιών και καμμία αγωνία για την υπόθεση, παρόλο που κάποια στιγμή το στυλ γραφής άλλαξε κάπως ...

  • Vasileios
    2019-07-08 02:44

    http://dreamersandco.com/2016/02/fono...Υπάρχει φόνος 5 αστέρων;Το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα από την Έλενα Ακρίτα Φόνος 5 αστέρων (εκδόσεις Διόπτρα, 2015) ήταν ένα από τα βιβλία που δημιούργησαν ιδιαίτερο απόηχο προς το τέλος του 2015, πράγμα που με «ιντρίγκαρε» να διαβάσω. Μόλις το κράτησα στα χέρια μου οι σελίδες έτρεχαν τόσο γρήγορα που δεν τις προλάβαινα…Για να πω την αλήθεια τα αστυνομικά μυθιστορήματα δεν είναι το «φόρτε» μου, ωστόσο που και που μου αρέσει να τα ανακαλύπτω και να τα διαβάζω. Στο Φόνο 5 αστέρων, έχουμε να κάνουμε με ένα σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα με φόντο την ελληνική κοινωνία και τα σύγχρονα προβλήματά της. Ο Γιάννος Ασλάνογλου, πάμπλουτος ιδιοκτήτης πολυεθνικής ξενοδοχειακών μονάδων βρίσκεται νεκρός και η Ελσινόρη, μια νεαρή δημοσιογράφος και φίλη της κόρης του θα προσπαθήσει να ρίξει φως στην υπόθεση. Αυτό όμως που φαίνεται ως απλή αιτία θανάτου, προκύπτει ότι έχει άρρηκτη σύνδεση όχι με έναν ακόμη θάνατο, αλλά με δύο.Συνέχεια στο Dreamers & Co. > http://dreamersandco.com/2016/02/fono...

  • Elina
    2019-07-17 03:01

    Τα 5 αστεράκια του τα κέρδισε επάξια το συγκεκριμένο βιβλίο, όχι για το λεξιλογικό του εύρος, ούτε για την άριστα στημένη υπόθεση, αλλά για το γεγονός ότι συνδύασε τη χαλάρωση, με το αστυνομικό μυθιστόρημα, το κοινωνικό με το χιουμοριστικό. Το διάβασα μεταξύ άλλων, για να κάνω ένα διάλειμμα από το καθόλου ευκολοδιάβαστο "Ο μάγος" του Τζων Φώουλς. Εννοείται ότι δεν υπάρχει καμία σύγκριση μεταξύ των δυο, είναι η ανατολή με τη δύση κ.ο.κ αλλά ομολογώ ότι η ατάκα και το χιούμορ της κυρίας Ακρίτα είναι του γούστου μου. Άλλωστε ποιός απαγορεύει να μας κάνουν κέφι βιβλία που δεν διαθέτουν τη λογοτεχνική αξία των κλασσικών?

  • Vichy
    2019-07-03 00:49

    Φοβερό εξώφυλλο!!! Το crime story κατά την ταπεινή μου γνώμη θέλει άλλου είδους προσέγγιση. Ενώ το μυθιστόρημα διαβάζεται ευχάριστα και μονορούφι, το cocktail που προέκυψε ανακατεύοντας το στάνταρ και απαρέγκλιτο, ψυχαγωγικό και εξυπνακίστικο που-μπορεί-να-γίνει-και-απολαυστικό στυλάκι γραφής της συγγραφέως με το μυστήριο και το suspense που απαιτούν αυτές οι ιστορίες ήταν επιεικώς ανεκτό. Αυτό το "να τα λέμε κι αυτά" πρέπει να το μέτρησα τρεις με τέσσερις φορές. Και μια "ανόητη" δική μου παρατήρηση. Οι νεκροί δεν αποκαλούνται κύριοι. Σελίδα 298, ο δικηγόρος Παπάζογλου αποκαλεί τον αποθανόντα Γιάννο κύριο. "Να τα λέμε κι αυτά"....

  • Anna Patera
    2019-07-03 05:02

    Δράση,αγωνία και ανατροπές δοσμένες και με χιούμορ, και με καυστικές ατάκες που ξεχωρίζουν από την μοναδική γραφή της κ.Ακρίτα.Απλά υπέροχο.Δεν ...μ'άφηνε να τ'αφήσω απ'τα χέρια αν δεν το τελειώσω.Σπεύσατε,αξίζει!!!!!

  • BookitoCat
    2019-06-16 05:48

    Έχω να πω αρκετά για αυτό το βιβλίο και δεν ξέρω καν αν οι 20.000 χαρακτήρες φτάσουν. Όμως θα προσπαθήσω να είμαι περιεκτική.Λοιπόν, δεν είχα πολλές προσδοκίες για αυτό το βιβλία, ας το ξεκαθαρίσω από τώρα. Έπεσε στα χέρια μου στην δουλειά (δουλεύω πρακτική ως βιβλιοθηκονόμος σε δημοτική βιβλιοθήκη) και βαριόμουν. Έτσι είπα να αρχίσω να το διαβάζω για να απασχολήσω τον εαυτό μου και ΚΟΛΛΗΣΑ. Με τις πρώτες 10 σελίδες ήθελα κι άλλο κι άλλο κι άλλο. Αμέσως έτρεξε και το δανείστηκα -μαζί με τα άλλα 4 βιβλία που έχω στο σπίτι μου... είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως- γιατί δεν μπορούσα να σταματήσω να το διαβάζω.Η Έλενα Ακρίτα γράφει σε πρώτο ενικό, υπάρχουν και κάποια κεφάλαια σε τρίτο πληθυντικό αλλά σε αυτά θα αναφερθώ πιο μετά, και κυρίως εναλλάσσεται η οπτική γωνία μεταξύ της Ελσινόρης και της Σόνιας. Η Ελσινόρη Χατζή είναι δημοσιογράφος σε μια ιστοσελίδα και ασχολείται με την αστυνομική κυρίως έρευνα αλλά γράφει και κανένα άρθρο γενικού ενδιαφέροντος. Η Σόνια Ασλάνογλου -ένα επώνυμο που έχει αναφερθεί τόσες πολλές φορές που το έμαθα απέξω- είναι γόνος της γνωστής και πάρα πολύ πλούσιας οικογένειας των Ασλάνογλου που έχουν μια επιχείρηση για τον τουρισμό, γνωστή σε όλη την Ευρώπη και μπλα μπλα μπλα μπλα διαβάστε το βιβλίο για παραπάνω. Η σχέση μεταξύ τους; Κολλητές από μωρά. Όπως και οι πατεράδες τους πριν από αυτές. Η χρήση του πρώτου ενικού, εμένα προσωπικά σαν άτομο, με κουράζει. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι εδώ έρεε η ανάγνωση τόσο ωραία που η ενόχληση (για τον πρώτο ενικό) δεν εμφανίστηκε. Μεγάλο επίτευγμα Έλενα Ακρίτα. ΜπράβοΗ υπόθεση έχει ως εξής ο Γιάννος Ασλάνογλου πατέρας της Σόνιας, πεθαίνει από καρδιά. Η Σόνια υποψιάζεται φόνο και αρχίζει με την κολλητή της, Ελσινόρη, να ψάχνουν το ποιος το έκανε. Έτσι ρέει η ιστορία. Όλα συνδέονται με τις 17 Δεκέμβρη και ούτω κάθε εξής.Η ιστορία ήταν πολύ καλή. Οι χαρακτήρες στερεότυπα, να το πούμε και αυτό, αλλά καλογραμμένοι (view spoiler)[εκτός από την Λίλιαν-Λίτσα που σιχάθηκα από την αρχή. Εντάξει καλογραμμένη και αυτή απλά εγώ δεν την συμπαθώ με την καμία (hide spoiler)]. Η εναλλαγή μεταξύ οπτικών γωνιών γινόταν ομαλά και χωρίς να σε μπερδεύει και να ψάχνεσαι στο ποιος μιλάει -μου έχει συμβεί και είναι εκνευριστικό-. Η εναλλαγή πρώτου με τρίτο ενικό εξίσου ομαλή. Γενικά είναι ένα ωραίο βιβλίο.Το τέλος βέβαια δεν το περιμένεις. (view spoiler)[Θεωρώ τον εαυτό μου, ή τουλάχιστον θεωρούσα, ως ένα άτομο το οποίο μπορεί να διαβάσει σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα τα σημάδια για το ποιος είναι ο δολοφόνος. Πραγματικά, θεωρώ τον εαυτό μου λογοτεχνικό ντετέκτιβ και πολύ μάλιστα και το λέω χωρίς ντροπή. Αλλά σε αυτό το μυθιστόρημα δεν το περίμενα καθόλου. Εκνευρίστηκα που δεν το περίμενα. Προφανώς αυτός που δεν περίμενες το έκανε. ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ Η ΣΟΝΙΑ. Όμως η Έλενα Ακρίτα με μια καταπληκτική μαεστρία κατάφερε με την εναλλαγή των προσώπων που μίλαγαν να με μπερδέψει τόσο πολύ που στο τέλος να πετάξω στον τοίχο το βιβλίο επειδή ο δολοφόνος δεν ήταν ούτε ο Δημητράκης, ούτε η Λίλιαν, ούτε ο Πέτρος Σαράντος, ούτε καν ο Ανδρέας (ναι κάποια στιγμή τον σκέφτηκα κάντε μου μήνυση), αλλά ήταν η Σόνια. Ψυχοπαθής χαρακτήρας. Σκότωσε και την ετεροθαλής αδερφή της πριν από 10 χρόνια. Παρατάω όλα τα πτυχία μου, άμα είχα έστω, και φεύγω. Πραγματικά μπράβο Έλενα μου κατάφερες να με κάνεις να αμφισβητώ τον εαυτό μου. Το αστυνομικό μου δαιμόνιο δεν ήταν αρκετό για να καταλάβω την πονηριά σου. ΠΑΝΟΥΡΓΑ. Η Σόνια; Μα η Σόνια; Και μόλις άρχισε να εξηγεί τους λόγους ήταν σαν όλα να μπήκαν στην θέση τους και αμέσως έρχονταν στο μυαλό μου λεπτομέρειες στις οποίες δεν είχα δώσει καν σημασία. Ένιωσα ότι πρόδωσε εμένα η Σόνια. Μα τι λέω; Με πρόδωσε η Σόνια. Την εμπιστευόμουν.Και να άλλη μία ένδειξη ότι η Έλενα Ακρίτα είναι μαέστρος των λέξεων: με έκανε να συνδεθώ τόσο πολύ με την ιστορία και τους χαρακτήρες που ένιωσα προδομένη και εγώ από την Σόνια. (hide spoiler)]. Η Έλενα Ακρίτα μαέστρος των λέξεων (αν διάβασες το σπόιλερ τότε: ναι το ξαναγράφω γιατί μου άρεσε η έκφραση!!!) δημιούργησε ένα μυθιστόρημα που σου κεντρίζει το ενδιαφέρον και σε φέρνει κοντά στους ίδιους τους πρωταγωνιστές που νιώθεις ότι νιώθουν.Αυτά έχω να πω, αλλιώς μπορώ να γράψω κι άλλα!!! Κι όμως....Το προτείνω ανεπιφύλακτα ειδικά στους λάτρεις του είδους (Αστυνομικό Μυθιστόρημα for the win)

  • Evdoxia
    2019-06-19 07:01

    Πολύ καλό, για πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημά της, με αρχή και τέλος, πανομοιότυπα πλην της ουσιώδους διαφοράς, ότι το άτομο που αποδεικνύεται ένοχο, έχει πλέον αποκαλυφθεί (η αλήθεια είναι ότι με εξέπληξε προς το τέλος, αν και έδινε στοιχεία προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση, όπως εκ των υστέρων φάνηκε, ωστόσο, ήταν πολύ καλά "κρυμμένα", για εμένα δε, που σπανίως βρίσκω τους "κακούς", ανεξιχνίαστα). Ιστορία ενδιαφέρουσα, χωρίς περιττές επαναλήψεις ως προς τα γεγονότα και την ακριβή περιγραφή των χαρακτήρων, απλώς τα στοιχεία αυτά αναπτύχθηκαν όσο χρειαζόταν (κατά τη γνώμη μου) για την εξέλιξη της πλοκής, ενώ δεν λείπουν η ένταση, το μυστήριο και η κορύφωση προς το τέλος - έκπληξη, με μία αναπάντεχη ανατροπή. Και στα συν, προσθέτω και το γεγονός, ότι το χιούμορ της συγγραφέως ήταν εμφανές και καταλυτικό σε καίρια σημεία της αφήγησης, χωρίς να αφαιρεί ή να αλλοιώνει καθόλου το ύφος που αρμόζει στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, αντίθετα προσέδωσε αμεσότητα και ρεαλισμό στο σύνολο της ιστορίας, καθιστώντας την ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.

  • Alexandra (matobookalo)
    2019-07-09 04:10

    Πολύ καλό βιβλίο! Δεν πρόκειται για κλασικό αστυνομικό. Είναι καλά γραμμένο και έχει ωραίο χιούμορ (αυτό το αναγνωρίζουν οι περισσότεροι νομίζω). Δεν φαντάζεσαι εύκολα τι συμβαίνει και η αφήγηση του δε σε κουράζει. Αυτό που με ξένισε κάπως είναι μερικά σημεία που θεωρώ ότι δεν είναι πολύ αληθοφανή. Παρ' όλα αυτά μου άρεσε πολύ!

  • Menia
    2019-07-12 04:00

    3,5*Ενδιαφέρον και ανατρεπτικό. Έξυπνο twist στο τέλος. Δυνατή πλοκή αν και σε μερικά σημεία οι πολλές λεπτομέρειες κουράζουν. Ωστόσο, αξίζει σαν ιστορία.

  • Chrisa
    2019-06-26 07:54

    απο τις λιγες φορες που δεν μαντεψα τον δολοφονο.

  • Μαρια Κουλουρη
    2019-07-05 02:54

    Απολαυστικό, με πλοκή αρκετά δυνατή, με τέλεια χρήση της γλώσσας, διαβάζεται γρήγορα και με ενδιαφέρον.Το μόνο που με ξένισε ήταν το κάπως γρήγορο τέλος του...

  • EvelynSaysFandoms
    2019-06-22 03:05

    Είχα να διαβάσω ελληνικό βιβλίο χρόνια και δεν ξέρω τον λόγο... Χαίρομαι πολύ που "επέστρεψα" με αυτό. Διάβασα 400+ σελίδες σε 3 μέρες και έχω εντυπωσιάσει τον ίδιο μου τον εαυτό.Μου άρεσε πάρα πολύ το στυλ συγγραφής της Έλενας Ακρίτα. Ο σαρκασμός γενικότερα μου αρέσει πολύ στα βιβλία και εδώ ήταν όπως έπρεπε. Επίσης καταφέρνει να γράψει σαν να είναι 25 χρονών, χωρίς όμως να φαίνεται γελοίο και λάθος. Ακόμα, ο κάθε χαρακτήρας έχει δικό του τρόπο ομιλίας.Έχω καταντήσει να μιλάω σε όλα μου τα reviews για plot-twists αλλά δε φταίω εγώ που με ενθουσιάζουν τόσο πολύ! Δεν περίμενα καθόλου το τέλος. Η συγγραφέας σε κάνει να πιστεύεις όλα τα υπόλοιπα πιθανά σενάρια εκτός από αυτό που συνέβη πραγματικά. Ελπίζω αυτό που είπα να μη θεωρείται spoil...

  • Βίκυ Κατσαρού
    2019-06-16 06:13

    Μια συνηθισμένη κριτική θα ήταν να σας παρουσιάσω συνοπτικά την υπόθεση, σημαντικές σκηνές και συζήτηση επί της γραφής και του περιεχομένου.Εδώ όμως δεν ταιριάζει μια συνηθισμένη κριτική και από την άλλη δεν θέλω να σας αποκαλύψω το ελάχιστο για την πλοκή.Πρέπει να έχω διαβάσει το βιβλίο 4 φορές, από την αρχή προς το τέλος, από το τέλος προς την αρχή, σκόρπια κομμάτια, τα αγαπημένα μου κομμάτια.Φόνος 5 αστέρων σε ένα βιβλίο 5 αστέρων. Οι χαρακτήρες που ζωντανεύουν στις σελίδες του πάρα πολλοί, χαρακτήρες ολοκληρωμένοι, δουλεμένοι, ο καθένας μας θα μπορούσε να ταυτιστεί μαζί τους, μια μικρογραφία –αντιπροσωπευτική– της κοινωνίας μας. Ο καθένας με τα μειονεκτήματά του, τις κρυφές του πλευρές, μυστικά –πολλά–, και φυσικά το προσωπείο που επιλέγουν. Όλους τους τους αγάπησα. Ακόμα και τους κακούς της υπόθεσης. Ίσως τελικά αυτούς να αγάπησα περισσότερο, αναγνωρίζοντας τους δαίμονες που παλεύουμε όλοι μας και τη μεγάλη αλήθεια ότι η καλοσύνη είναι τελικά επιλογή.Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε 39 κεφάλαια, μεσαίου μεγέθους, γλώσσα απλή, κατανοητή, μεστή, χωρίς λέξεις να δυσκολεύουν. Δίχως να το καταλάβετε, θα διαβάσετε ένα εξαιρετικά περίτεχνο αστυνομικό, δοσμένο με τον πιο απλό τρόπο, γεγονός που επιβεβαιώνει την επιδεξιότητα της κας Ακρίτα ως συγγραφέα και ας καταπιάνεται για πρώτη φορά με το συγκεκριμένο είδος. Οι χαρακτήρες, όπως προανέφερα, είναι δουλεμένοι σε βάθος, ολοκληρωμένοι, ώριμοι. Στην πλοκή δεν υπονοείται τίποτα, τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη, ακόμα και τα φαινομενικά λάθη στην πραγματικότητα κάπου αποσκοπούν, όλα είναι μαθηματικά τοποθετημένα με στόχο ο αναγνώστης να παραμένει σε διαρκή αγωνία, παραπλάνηση και εναλλαγή συναισθημάτων. Κομμάτια του βιβλίου είναι πολύ ευχάριστα, απόλαυση να τα διαβάζεις, το χιούμορ είναι καυστικό –πώς να μην ήταν άλλωστε; η συγγραφέας είναι αυθεντία σε αυτό–, άλλα πάλι είναι πιο σκοτεινά, σου κόβουν την ανάσα, ενώ άλλα περνούν γρήγορα μπροστά από τα μάτια μας, προκαλώντας αγωνία, σαν κινηματογραφικά καρέ περιπέτειας. Σε πολλά επίσης σημεία θίγονται θέματα που αφορούν τις υπαρξιακές αναζητήσεις του καθενός, φλέγοντα ζητήματα όπως το προσφυγικό, ο ρατσισμός προς τους ομοφυλόφιλους, η οικονομική εξαθλίωση λόγω της κρίσης, ο άνευ λόγου ρατσισμός –ο ρατσισμός δεν έχει λόγω ύπαρξης–, η κοινωνική ευαισθητοποίηση, ο εκφοβισμός, η υπερβολική ταύτιση με μια άποψη με αποτέλεσμα να καταλήγουν κάποιοι στη γραφικότητα – για παράδειγμα, διαλέξτε τυχαία ένα ποστ στο facebook και διαβάστε τα σχόλια από κάτω, σας προκαλώ. Δεν πρόκειται απλά για άλλο ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Θα γελάσετε με την καρδιά σας, θα χαμογελάσετε στο ευφυές χιούμορ που θα συναντήσετε, θα προβληματιστείτε γόνιμα, θα συγκινηθείτε, θα εκπλαγείτε. Θα το ευχαριστηθείτε.Προσωπική εξομολόγηση. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο κεφάλαιο στο βιβλίο που πριν το διαβάσω, βάζω να παίζει το Numb των linkin park. Υπάρχει ένας χαρακτήρας που έχω ταυτιστεί. Και στο κεφάλαιο αυτό πάντα μα πάντα μαζεύω δάκρυα.I'm tired of being what you want me to beFeeling so faithless, lost under the surfaceDon't know what you're expecting of me.Ο φόνος 5 αστέρων είναι αυτό ακριβώς το συναίσθημα για μένα.

  • GreekReaders
    2019-06-18 06:54

    Το βιβλίο που δίχασε το αναγνωστικό. Ή θα το λατρέψεις ή θα το σιχαθείς. Μέση λύση δεν υπάρχει.Αν αγαπάς πάντως την "πένα" της κυρίας Ακρίτα, αυτό το βιβλίο είναι σίγουρο πως θα το λατρέψεις! Mπόνους πόντοι αν το διαβάσετε στις διακοπές των Χριστουγέννων, επειδή εξελίσσεται λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Είναι από τα βιβλία που θες και δε θες να τελειώσουν (οι μανιακοί βιβλιοφάγοι θα με καταλάβουν σε αυτό!). Δεν κάνει πουθενά "κοιλιά" - που ήταν ανησυχία της κυρίας Ακρίτα, τουναντίον! Κλιμακούμενη αγωνία με την πρέπουσα ανατροπή στο τέλος, δε θα μπορούσε παρά να είναι ένα must για να διαβάσεις σε διακοπές. Επίσης είναι εξαιρετική επιλογή για δώρο!Μ.

  • Toby Tsoutseos
    2019-07-05 03:01

    Καλό κείμενο και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα αντίστοιχα της ξένης λογοτεχνίας που πλημμυρίζουν τα ράφια. Το τέλος όμως βιαστικό, με αφυσικους διαλόγους και με άκομψο τρόπο καίει μια σχέση που πλούτιζε την ιστορία απλά για να δώσει το απρόσμενο. Τραβηγμένες από τα μαλλιά φιγούρες που δεν προσφέρουν τίποτε στην υπόθεση απλά για να δώσουν σε κάποια σημεία βαρετα και προβλέψιμα αντιρατσιστικα στερεότυπα. Κρίμα. Υπήρχαν στοιχεία στην αρχή που για μπορούσαν να το κάνουν ένα πολύ Κάλο βιβλίο του είδους.